Y vine wine 'N' why

คำเตือน : ขณะนี้ บล็อคนี้ ความ Y แผ่ซ่าน ผู้ใดไม่มีภูมิคุ้มกันหรือไม่ชอบ โปรดปิดไปเสีย

-----------------------------------

*หมายเหตุ 1 - ในคลังสมบัติจะใช้ว่า my sweet odour นะครับ แต่ถ้ามาใช้ที่นี้อาจชื่อซ้ำและเป็นคนละเรื่องกัน
*หมายเหตุ 2 - แต่งเนื่องในโอกาสวันวาเลนนไทน์ ดังนั้นจึงเป็นฟิคสั้น ตรงไหนสั้นไปก็ขออภัยนะครับ

title : My Valentine
author : Nya
type : FF7 fan fiction
pair : sephiroth/vincent
caution : พ่อ แง่ แม่ งอน
rate : ใสไร้เสี้ยน (นานๆจะออกมางี้ได้นะเนี่ย)

****************************************

"เซฟ เช้าแล้ว" เจ้าของดวงตาสีแดงเขย่าร่างคนรักขี้เซา

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่วินเซนท์ต้องปลุกเซฟิรอธ แต่เป็นกว่า 6 ปีแล้วตั้งแต่พวกเขาย้ายเข้าอยู่ด้วยกันในบ้านหลังหนึ่ง โดยที่บ้านหลังนั้นอยู่ย่านเดียวกับร้านของทีฟ่าซึ่งเป็นเรื่องดี ชายหนุ่มไม่ต้องไปตามคนรักไกลเวลาเกิดอยากซิ่งขึ้นมา หรือจะเป็นที่ฝากท้องของเซฟเวลาวินซ์เกิดโมโหไม่ยอมทำข้าวให้กิน...คือทำกินเองก็ได้อยู่หรอกนะ แต่มันไม่อร่อยเท่าแม่ทูนหัวทำเลยไปฝากท้องสะดวกกว่า

"เซฟ ตื่นเหอะ ชั้นชักทนปลุกนายไม่ไหวแล้วนะ" วินเซนท์ชักเหนื่อย
"ตัวใหญ่หยั่งกะหมี ไม่มีแรงเขย่าแล้ว!" เรือนร่างสโอดสองค์นั่งลงข้างเตียง

"อือ......... ยังเช้าอยู่เลยวินซ์ ฉันเข้านอนตอนตีสามเชียวนะ" คนโดนปลุกยังคงเอาหัววางอยู่บนหมอน ไม่ยอมลุกจากเตียงไปง่ายๆ

"ชั้นก็เคยบอกนายแล้วนี่ แม้จะนอนดึกก็ต้องตื่นเช้าให้ได้" วินเซนท์นอนบ้าง เขาเอาคอพาดช่วงเอวเซฟิรอธ ตั้งแต่ไหล่จนถึงหลังจึงแนบกับหลังของอีกฝ่ายด้วย
"แล้วยิ่งนายนอนดึกเพราะว่าเมื่อคืนไปซิ่งมาล่ะก็......รีบตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่เอาน่า ฉัน.....ฮ้าววววววววว" คนขี้เซาหาวหวอด
"ง่วงจะแย่แล้ว ปล่อยผมเถอะ"

วินเซนท์เส้นประสาทตึงเปรี้ยะ ชายหนุ่มคิดว่าคนรักของเขาลืมสัญญาข้อหนึ่งตั้งแต่ตอนบอกรักเขาเมื่อ 6 ปีที่แล้วแน่ๆ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เห็นจะทำเมินเฉยกันขนาดนี้เลย ปีแรกก็ยอมเป็นทาสรักทั้งวัน ปีที่สองก็ไปเที่ยวต่างประเทศกันสองคนโดยถือโอกาสที่ชินระคอมปานีของรูฟัสไปเปิดตัวด้านพลังงาน ปีที่สามก็ลีลาศกันสองคนในบ้านหลังอาหารมื้อค่ำ ปีที่สี่เล่นส่งช่อดอกไม้มาที่ทำงาน ทำเอาเขาถูกแซวจนหัวหน้าบอกว่าให้กลับบ้านไปฉลองกับ 'สามี' เร็วๆ ปีที่ห้าทีฟ่าจัดงานปาร์ตี้ที่ร้าน คราวที่แล้วเพราะเจ้าเซฟบอกไม่ว่างช่วงบ่ายจนถึงหัวค่ำวินซ์จึงทำหน้าหงอยๆไปทำงาน รูฟัสเห็นสงสารเลยสั่งงดภาระกิจของเซฟิรอธทันทีพร้อมลากคอมาส่ง พลางขอโทษด้วยข้อหาที่ว่าลืมไปว่าวันนี้เป็นวันของคนมีแฟน

............เค้าว่ากันว่า คนเป็นแฟนกัน พอถึงปีที่ 7 แล้วไม่แต่งงานในปีนั้นก็จะเลิกกัน ซึ่งนั่นเป็นเรื่องของคู่ชายกับหญิง แต่ก็ไม่อาจวางใจได้ว่าจะไม่เกิดกับคู่รักอย่างเขา ยิ่งเห็นท่าทีของคนรักเป็นอย่างนี้แล้ว วินเซนท์ยิ่งกังวลไปร้อยแปด

"เซฟ" วินเซนท์เรียกชื่อคนรักแผ่วเบา
"นายพอจะนึกออกไหมว่าวันนี้วันอะไร" ความหวังที่คนรักจะจำวันนี้ได้เจืออยู่ในเสียงที่ส่งไป

"อือ...... วันเสาร์มั้ง จำได้ลางๆว่าเจ้าคลาวด์มันช่วยทีฟ่าเสิร์ฟเหล้าสีฟ้า เจ้านั่นน่ะเป็นของแถมประจำวันศุกร์" เซฟิรอธตอบโดยไม่หันมามอง

"เหรอ" คนถามพยามเก็บความรู้สึกไว้ลึกๆ
"แล้ววันนี้นัดใครไว้เป็นพิเศษหรือเปล่า"

"ทำไมเช้านี้นายซักจังหา........ กินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่านิ"

"ไหนๆนายก็ตอบคำถามชั้นได้คล่องแคล่วแล้ว ก็ตื่นไปอาบน้ำ กินข้าวได้ ส่วนฉันจะออกไปข้างนอก" วินซ์ลุกจากเตียง

"จะไปไหน" ร่างสูงเด้งขึ้นอย่างไวเพื่อจะคว้าข้อมือเล็กให้ทัน

"นั่นไม่ใช่เรื่องของนาย..."

เสียงที่เขาใช้กับคนรักเย็นยะเยือกกว่าเวลาที่ทะเลาะกันทุกครั้งที่ผ่านมา วินเซนท์กำลังโมโห กำลังเดือดดาล ถ้าเมื่อคืนไม่ไปรับที่ร้านของทีฟ่าก็คงจะดีไม่น้อย น่าปล่อยให้นอนตากยุงพลางกอดขวดเหล้าแทนหมอนซะบ้าง ถึงจะคิดไปโน้น เขาก็ไม่เคยทำได้ลงเสียที ไม่รู้อะไรมันเอ่อขึ้นมาที่อกเวลาเห็นหมอนั่นนั่งอยู่คนเดี่ยวเงียบๆขณะที่บาร์กำลังปิด ทีแรกก็คิดว่าเพราะเป็นห่วงลูกชายของอดีตคนรักลูเครเซีย ทว่าไปๆมาๆพักหนึ่งมันก็ไม่ใช่ ยังพิสูจน์ไม่ได้ซะทีว่าคืออะไรแน่

เหตุการณ์เมื่อคืนช่างเป็นเรื่องที่แสนปวดอกสำหรับชายหนุ่ม ทีฟ่ากับคลาวด์กำลังเกลี้ยล่อมให้เซฟิรอธปล่อยมือจากสุภาพสตรี.....ไม่.......เอ่อ.....ใช่สิ........คนหนึ่ง หมอนั่นยังพล่ามออกมาอีกว่าอยากไปบ้านกับเธอคนนั้น ยังไงก็อยากไป ทีฟ่าเห็นท่าไม่ดีจึงโทรเรียกวินซ์ให้มารับ พอทีฟ่าเห็นว่าร่างบางมาแล้วก็เล่าเหตุการณ์ให้ฟังก่อนพาไปเจอเซฟิรอธ ทันทีที่ร่างสูงเห็นคนมารับก็มองหญิงที่กำลังคล้องแขนอย่างเสียดายก่อนจะแกะมือเธอออกทีละนิ้วๆพร้อมส่งสายตาหวานเชื่อม วินซ์ทำได้แค่ชวนว่ากลับกันเถอะ เท้าใหญ่ๆจึงค่อยๆพาร่างที่โซซัดโซเซเข้ามาหาเพื่อกอดคอกลับไปแหวะที่บ้าน

หลังจากกลับมาทันให้เซฟิรอธได้รากแตกในห้องน้ำ เขาต้องรีบนำเสื้อผ้าของชายหนุ่มไปซักตาก มิฉะนั้นกลิ่นอาจติดกับเสื้อผ้า แล้วยังต้องมาอาบน้ำให้คนเมาจอมลวนลามอีก กว่าหัวจะแตะหมอนสำหรับวินซ์ เวลาตี 4 ก็เลยมาพักใหญ่แล้ว

"วันนี้นายเย็นชาจังเลย" มือที่จับดาบเป็นประจำลูบหลังมือที่จับไว้เมื่อครู่

"ฟังจากที่นายตอบชั้น ก็ว่ามันสมควรอยู่" ข้อมือบางสลัดมือที่กุมอยู่อย่างแรง
"ชั้นจะออกไปข้างนอก ห้ามโทรตามโดยเด็ดขาด"

"แล้ว...... แล้วจะกลับมากี่โมง"

"..................ร้านไม่ปิด ไม่กลับ........." ตอบเสร็จก็ชิ่งออกไปจากห้อง

"เราไปทำไรให้วินซ์โกรธกันหนอ"

**********************************************************

สายวันนี้ เซฟิรอธมีแผนว่าจะไปช็อปปิ้งเพื่อหาของมาทำเซอร์ไพรซ์วินซ์ จากนั้นก็จะหาเหล้าส่งร้านทีฟ่าเป็นรายได้พิเศษ อ้อ แล้วยังต้องเอาถังพลังงานไปส่งร้านด้วยนี่นา เห็นเมื่อคืนเจ้าคลาวด์บอกว่าพลังงานในถังที่ใช้ทำอาหารหมด วานไปเอาที่ชินระมาที ...........ได้ใช้ที เจ้าคู่นี้ใช้เยี่ยงทาสเลยนะ

"ฮาโหล รูฟัส"

"มีไร" เสียงไม่สบอารมณ์

"ขอโทษที่รบกวนนายตอนกำลังกุ๊กกิ๊กอยู่"

"รู้ว่ากำลังไม่ว่างก็อย่าโทรเสะ แต่โทรมาแล้วก็ว่ามา" เสียงของบรรยากาศในขณะรับโทรศัพท์ของรูฟัสที่หูนรกของเขาได้ยินนั้น มีเสียงเด็กหนุ่มกำลังครวญครางอยู่ ไม่แน่ใจว่าเป็นของเรโนหรือคาดาจ

"พลังงานสองถัง ส่งร้านทีฟ่าทีสิ ฉันจะไปหาของให้วินซ์น่ะ"

"วินซ์? หาของให้หมอนั่นน่ะเหรอ นายคงไม่มีโอกาสได้มอบแล้วมั้ง เมื่อชั่วโมงกว่าที่ผ่านมา เขามาขอลาพักร้อนกับฉันตั้งปีเชียวนะ ไม่รู้ว่าไปไหนด้วย บอกแค่ว่าเซ็งใครบางคน" รูฟัสไม่ได้โกหก วินเซนท์น่าจะมาขอลาพักจริงๆ ถึงได้ตอบเต็มเสียงขนาดนั้น

"งั้นหรือ ขอบใจมากรูฟัส" เซฟิรอธวางสาย

ร่างสูงได้รู้เรื่องเช่นนี้ชักอยู่เฉยไม่ไหว เมื่อเช้าบอกเขาแค่ว่าร้านไม่ปิดจะไม่กลับ นึกแค่ว่าคงไปก๊งเหล้ากับเพื่อนกลุ่มไหนซักกลุ่ม แต่พอมาฟังรูฟัสว่าอย่างนี้แล้ว หยั่งกะจะไปเปิดร้านอยู่ที่ไหนซักแห่ง ประมาณว่าไม่เจ๊งไม่ปิดร้านยังไงก็ไม่กลับ นี่มันจะเลิกกันชัดๆเลยนี่หว่า เขาโทรไปหาทีฟ่าถามหาวินเซนท์ ทีฟ่าก็บอกว่าชายหนุ่มไปหาเหล้ากับไวน์ดีๆมาจากไหนก็ไม่รู้มากมายกองไว้ให้แถวเคาน์เตอร์ รับเงินค่าเหล้าแล้วก็ออกไปทันที

"เธอถามเขาบ้างไหมว่าไปไหน"

"เขาบอกว่าไปที่ที่นายหาเขาไม่พบ เช้านี้มีเรื่องทะเลาะอะไรกันรึเปล่าเนี่ย"

"เอ่อ............. ก็นิดหน่อย..........."

"เรื่องแม่สาวเมื่อคืนล่ะสิ เขาเห็นนายเป็นแบบนั้นบ่อยจนทนไม่ไหวแล้วมั้ง ถ่านไฟเก่าอาจจะคุได้นะ ก็ถ่านใหม่มันห่วยแตกนี่นา"

"ทีฟ่า......"
อย่าเพิ่งแดรกดันอะไรกันตอนนี้จะได้ไหมครับ เมียผมหายยยยยยยยยย

"ลองไปถามแม่นายดูสิ ไม่แน่ว่าวินซ์อาจจะไปอยู่ที่ถ้ำนั่นก็ได้นะ"

"ถ้ำอะไรไม่รู้จัก แล้วแม่ฉันน่ะใคร มีแต่วินเซนท์นี่แหละที่เป็นทั้งแม่แล้วก็แม่ทูนหัว" ร่างสูงคิ้วขมวด

"ช่วยได่แค่นี้แหละ ทะเลาะกันสองคน ทำไมไม่ตามหากันเองล่ะยะ เรื่องแค่นี้ไม่เคยคุยรึไง ทีคุยกับสาวๆในบาร์ฉันล่ะคล่องเชียว" แล้วปลายสายก็วางไป

เซฟิรอธจนใจ ไม่รู้จะไปตามหาวินเซนท์ได้ที่ไหน วิธีการสุดท้ายที่จะหาก็คือบินกราดสายตามองจากบนท้องฟ้านี่ล่ะ เพราะวินเซนท์ไม่มีเคออสแล้ว อย่างมากที่สุดก็คือนั่งรถ ไม่ก็เดินดุ่มๆไปไหนซักที่ ไม่มีทางไปไหนได้เร็วเท่าคนมีปีกอย่างเขาชัวร์ ร่างสูงสยายปีกขึ้นบินเหนือเมือนมิดการ์ด พยามสอดส่ายสายตาหาตามถนนหนทางทีละคนๆ ก็คิดอยู่ว่าน่าจะใช้มอนเตอร์ไล่กวดคนเล่นๆงับพอเป็นพิธี เดี๋ยววินเซนท์กับเจ้าพวกรักความยุติธรรมขจัดเหล่ามารร้ายก็ออกมาเอง แต่............ถ้าทำอย่างนั้นเขาอาจถูกขอเลิกจริงๆก็ได้ ก็เขาเลิกฆ่าคนมานานแล้ว เพราะเจ้าคนที่หายไปมาบอกว่า ถ้าเกิดอยากฆ่าคนขึ้นมาล่ะก็ มาเล่นฟันดาบด้วยกันแทนดีกว่า
.
.
.
.
.
.
.
.
.

เวลาผ่านไปไวกว่าคนดิด ตอนนี้ราวๆ 6 โมงเย็น เซฟิรอธที่บินจนทั่วทุกเมืองมานั่งพักเหนี่อยที่บาร์ของทีฟ่าเหมือนทุกเย็น เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าก็ไม่อาจสงบใจที่กำลังคิดถึงคนรักได้ อาจจะดื่มให้เมาแล้วลืมให้สิ้นว่าตอนนี้กำลังเป็นห่วงใคร แต่มันก็ทำไม่ได้ ยิ่งดื่มยิ่งคิดถึง

"เอาไวน์ของชอบของวินซ์มาหน่อยสิคลาวด์" ร่างสูงที่กำลังเกลื้อกช่วงท่อนบนบนโต๊ะเรียกร้อง

"จะดีหรอ ถ้านายเอาไปล่ะก็ วินซ์โมโหแน่ๆเลยนะ"

"เอามาเถอะน่ะ ไหนๆเขาจะไม่กลับมาแล้วนี่ เขาจะไม่กลับมาหาฉันแล้วววววว" .......เมา......อาละวาด.......

"มั่นใจ?"

"มั่นใจสิ เมื่อเช้าโทรไปหารูฟัส หมอนั่นลาพักร้อนไปตั้งปี แถมทีฟ่าก็บอกว่าเขาจะไปที่ๆฉันหาเขาไม่เจออีก อย่างนี้จะเรียกว่าเขาไม่กลับมาแล้วได้รึยังเล่า! เขาเลิกกับฉันแล้วววววววววววววว"

ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดด
"สวัสดีครับ....... ให้นำไวน์ไปส่งที่บ้าน" คลาวด์รับสายใครบางคน
"แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะทีฟ่า...........อ๋อ เข้าใจแล้ว" น่าจะเป็นทีฟ่าที่โทรขึ้นมาจากห้องเก็บไวน์ใต้ดิน
"โอเค เซฟ เราไปส่งไวน์กัน ขี่มอไซด์ตากลมเย็นๆซักพักอาจจะทำให้นายหายเศร้าหรือคิดอะไรออกก็ได้"

"อืม... นายขับนะ ฉันขับไม่เป็น"

"เออ ......ตัวนายใหญ่ชิบ ไม่รู้จะไหวป่ะนะ"

**************************************************************

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย นี่มันบ้านฉันนี่" เซฟิรอธงง ทั้งคู่ลงจากรถ คลาวด์เปิดกล่องใส่ของที่ติดอยู่ท้ายมอไซด์

"ก็เออสิ" คลาวด์ตอบ
"คนสั่งก็คือวินซ์"

"แล้วไมแกไม่บอกชั้นฟะ" แล้ววินซ์ลาตั้งปีทำไมเนี่ย

"ไม่ต้องพูดมาก เอาช่อดอกไม้นี่ไป เอาไวน์ไปด้วย ไปขอโทษเขาซะ"

"เรื่องอะไร"

"ยังคิดไม่ออกอีกเหรอ วันนี้วันวาเลนไทน์ไง นายเบี้ยวเขาด้วยปากตัวเองตั้งแต่ปีที่แล้วจนรูฟัสต้องพามาส่งเนี่ย แล้วถ้าปีนี้ลืมอีกล่ะก็ ฉันว่าวินซ์ต้องเลิกกับนายจริงๆแน่"
.
.
...........เออใช่.......... 14 กุมภาพันธ์ .............วันของวินซ์นี่หว่า........
.........Vincent Valentine ...........
.
.
"ขอบใจมาก ไปก่อนนะ วันนี้ต้องขอโทษด้วยที่เชิญเข้าไปไม่ได้"

"วันนี้ให้อภัย ไม่อยากเป็นก้างใครบางคน"

**************************************************

กลิ่นหอมของช็อคโกแลตลอยมาแต่ไกล น่าจะมาจากในห้องครัวที่น่าจะเป็นที่เตรียมช็อคโกแล็ต เขาแอบมองวินเซนท์ที่กำลังคนอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตา ไม่นานก็เอามาเทลงในเครื่องอุ่นช็อคโกแล็ตที่เหมือนน้ำพุ บางส่วนค่อยๆไหลลงรูที่ถาดล่างสุด ไปโผล่บนยอดแล้วล้นลงมาเป็นชั้นๆ

"เมื่อกี้ได้ยินเสียงเปิดประตู กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอเซฟ ไม่เข้ามาล่ะ" ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ไม่หันมอง

"กลับ...... กลับมาแล้ว นายหายไปไหนมาทั้งวันล่ะ"

"ไปเรียนทำช็อคโกแล็ตกับยุฟฟี่ เห็นปีที่แล้วนายบ่นๆว่าอยากกินไม่ใช่เหรอ" วินเซนท์ยกผลไม้สดที่ตัดเป็นชิ้นพอคำออกมาจากตู้เย็น เสิร์ฟบนโต๊ะ

"แล้วเมื่อเช้า........." หูลู่ หางตก

"อย่าพูดถึงเรื่องนั้นให้บรรยากาศเสีย เอาดอกไม้ใส่แจกันซะ ส่วนไวน์ก็จะแช่ตู้เย็นไว้ก่อนหรือจะเปิดดื่มตอนนี้เลยก็เชิญ แต่ดูท่านายคงจะดื่มต่อไม่ไหวแล้วมั้ง" ดวงตาสีแดงมองเข้ามาในดวงตาเขียว

"เอ่อ....... ฉันจัดมาเป็นช่อแบบนี้เพื่อจะให้นายต่างหาก" เซฟิรอธเดินเข้าใกล้ ยื่นให้วินเซนท์รับ
"..........แด่วาเลนไทน์ของฉัน............"

"......อุ๊...........////////////////........." เจอมุขนี้เข้าไปหนึ่งดอก ถึงกะอึ้ง หน้าแดงเกือบจะเท่าสตอเบอรี่ในจานผลไม้

"ฉันขาดนายไปไม่ได้หรอกวินซ์ ถึงจะหลงเข้ารกเข้าพง แต่สุดท้ายฉันก็ยังต้องกลับมาหานายอยู่ดี" เขากอดวินเซนท์จากด้านหลัง ไซร์จมูกเข้าที่ซอกคอ
"อา....กลิ่นรักของฉัน......."

.............หลังจากนี้ก็อย่าไปรบกวนเขาทั้งสองคนเลยนะครับ.....พวกเขาคงกำลังทำอะไรซักอย่างเพื่อปรับความเข้าใจกันนั่นแล..............

....จบเถอะ....