Y vine wine 'N' why

โห........ ปรับบล็อคใหม่ที ต้องมาปรับบรรทัดฟิคใหม่เลย

********************************************************************************

มันเป็นเรื่องระหว่างนาโอยะและเรจิ ที่หลังจากนาโอยะได้เรียนจบมหาวิทยาลัยตามที่ตนเองได้หวังไว้และมาอยู่เป็นแม่บ้านคอยดูแลเรื่องต่างๆของเรจิ ในทีแรกเรื่องทำอาหารน่ะ เขาทำไม่ได้เรื่องเลยสักนิด เรจิก็เลยไปลากพ่อครัวฝีมือดีคนหนึ่งมาจาก B&B ให้มาลงมือสอนเขาที่บ้านอาทิตย์ละ 2 - 3 ครั้ง และเมื่อถึงวันหยุดเรจิก็จะสอนเอง นอกจากนั้น นาโอยะยังสนใจที่จะเรียนการฝีมือ จัดดอกไม้ และงานเย็บปักถักร้อยจำนวนมาก ถึงขั้นที่ว่าคิอิจิอดรนทนไม่ได้ต้องมาเรียนด้วยความที่อยากทำให้ฮารุโอมิบ้างแต่ก็ทำได้ไม่นานและเลิกเนื่องจากความเบื่อหน่ายที่ต้องมานั่งจิ้มอะไรก็ไม่รู้ จึกๆๆอยู่ได้ ใช้จักรก็เสร็จไปนานแล้ว แต่ถูกลูกแมวน้อยสวนไปว่า มันก็ไม่ใช่งานฝีมือสิครับ

จนบัดนี้ นาโอยะสามารถทำหน้าที่ของแม่บ้านที่พึงปฏิบัติต่อพ่อบ้านได้เกือบทุกอย่างเว้นแต่........การมีทายาทและการดูแลลูก.............ซึ่งเป็นความทุกข์ที่สุดของเขา................เป็นสิ่งที่เขาทำไม่ได้และไม่มีวันทำได้แน่ๆ........แต่ว่า........ถ้าเขาเป็นผู้หญิง...........เขาจะได้มารักและอยู่กับคุณอาโอเอะอย่างนี้ไหม.......ถ้าเขามีเด็กๆมีลูกๆ....จะมีความสุขมากกว่านี้รึเปล่า......... สิ่งเหล่านี้มันทำให้เขาคิดไปต่างๆนานาขณะนอนรอเรจิอยู่บนโซฟา

.......แกร็ก........ปัง.........

"นาโอยะ......ฉันกลับมาแล้ว....."

"ยินดีต้อนรับกลับครับ...คุณอาโอเอะ" ร่างเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปช่วยรับของ และถือมาวางไว้ตรงเคาน์เตอร์

"เอ่อ....นาโอยะ.....ชั้นว่านายควรเรียกชื่อชั้นได้ตั้งนานแล้วนะ..." เรจิน้ำเสียงหงุดหงิดนิดๆ ก็อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วยังไม่ยอมเรียกชื่อให้ได้ยินซักทีนี่!
"แต่ก็เอาเถอะ....ต่อไปนี้เธอเรียกแล้วกัน เพราะตอนนี้เธอมาร่วมใช้นามสกุลเดียวกับฉันแล้ว" ร่างสูงส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ร่างเล็ก และสิ่งนั้นก็ทำให้เขางง

"ทะเบียน......สมรส.......จากอเมริกา.......ผมไปเซ็นไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ? "

"ก็เมื่อ 2 เดือนก่อนไง ที่เราไปกับเจ้าพวกทากามิยะน่ะ"

"อ๊ะ...........หรือว่า" นาโอยะหน้าแดง เมื่อนึกถึงวันนั้น....วันที่คุณอาโอเอะขอแต่งงาน และขอบาทหลวงที่นั่นจัดพิธีเล็กๆขึ้นในโบสถที่พวกเขาไป หรือว่า.......กระดาษแผ่นนั้น..... เขาก้มหน้างุดๆลงไป

"อะไรกันนาโอยะ...นายไม่อยากเรียกชื่อของฉันรึไงฮึ" ร่างสูงยืนมือไปลูบหัวร่างเล็กเบาๆก่อนจะเข้าโอบรั้งร่างนั้น และจุมพิตอย่างหวานชื่นที่หน้าผาก

"มะ ......ไม่ใช่นะครับ.......คือ......ดีใจ.......จน.....จนผมไม่รู้จะทำยังไงดี"

"มีลูกให้ฉันซักคนสองคนจะได้ไหม ? .......นาโอยะ" มือเรียวยันตัวขึ้นจากอกกว้างเล็กน้อย เขามองไปยังใบหน้าคมเข้มด้วยความพิศวง

"แต่ผมเป็นผู้ชาย......" พูดจบ ร่างสูงก็จูบปิดปาก 1 ทีเบาๆ

"นาโอยะ .......... เดี๋ยวนี้วิทยาการมันก้าวกระโดดไปไกลจนเราเกือบจะตามไม่ทันแล้ว ที่อเมริกาน่ะผู้ชายก็ท้องได้มาตั้ง 1 ปีแล้วรู้ไหม"

"ผมไม่เข้าใจครับ"

"ชั้นหมายความว่า ชั้นจะทำให้นายท้องได้อยู่นี่ไง"

"เอ๋?"

"ฉันมีมันจริงๆนะ แต่ว่าร่างกายนายจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย.......เอ่อ.....แต่อาจไม่นิดสำหรับนาย.......แล้วก็ตอนท้อง.......นายต้องไม่สะดวกแน่ๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่มีคุณอาโอเอะ......อ๊ะ.......เร........เรจิ........อยู่ด้วยก็พอแล้วล่ะครับ" นาโอยะซุกลงกับอกของเรจิอีกครั้ง ร่างทั้งสองแนบสนิทราวกับเป็นคนเดียวกัน น่าอายจัง.....( //// )......เราพูดออกไปได้ไงนะ

"งั้นคืนนี้ชั้นทำรุนแรงคงไม่ว่าอะไรนะ"

"คะ......ครับ.....มะ.....ไม่เป็นไรหรอกครับ" ร่างบางตอบอายๆ แหม......คุณอาโอเอะ......ใจร้อนจัง เรายังไม่ได้เตรียมใจเลย

"ดีมาก.....เอาล่ะ กินข้าวแล้วก็ไปอาบน้ำกันเถอะ" ร่างสูงชวนและยิ้มเจ้าเล่ห์ ให้ชั้นอาบให้นะ ได้ยินดังนั้นร่างบางก็เขินจนไม่เป็นอันทำอะไรพอดี

**********************************************

( และแล้วก็มาถึงฉากเซอร์วิส ) ทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้วและอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ นาโอยะถูกอุ้มมาวางไว้บนเตียงนุ่ม ส่วนเรจิก็ไปหยิบสิ่งที่ว่ามาให้ดู

ภายนอกมันคือกล่องสีขาวที่เรจิหิ้วเข้ามาเมื่อวานที่ถูกถามแล้วไม่ยอมตอบ เอาแต่เดินดุ่มๆไปเก็บไว้ในตู้เย็นด้วยรอบยิ้มบางๆบนใบหน้าก่อนที่จะลากเขาไปอาบน้ำ บัดนี้เขาได้รู้แล้วว่ามันคือสิ่งที่จะทำให้ท้องนั่นเอง รูปร่างมันเป็นแท่งคล้ายตรงนั้นของผู้ชาย แต่สั้นกว่าและที่ส่วนปลายมันแปลกไปเล็กน้อย......ไม่รู้จะว่าไงดี.....ช่างเถอะถึงยังไงของคุณอาโอเอะ....อ๊ะ..เรจิก็ยังดีกว่าอยู่ดี

"นาโอยะ.....จะเริ่มล่ะนะ..."

"ครับ"

เรจิดันให้นาโอยะนอนลงและตามขึ้นทาบร่างบาง จากนั้นลิ้นชื้นก็ไล้ริมฝีปากบางช้าๆก่อนจะงัดให้มันแยกจากันเพื่อลิ้มรสหวานในช่องปาก ส่วนมือใหญ่ก็ไม่อยู่เฉย มันคลึงยอดอกของร่างบางจากแผ่วเบาเป็นหนักขึ้นผกผันกับแรงจูบที่กำลังปฏิบัติ การกระทำอันเสียวซ่านทำให้เรียวแขนเล็กที่กอดร่างสูงอยู่เกร็งขึ้นเป็นจังหวะและเรียวขาที่อยู่ในท่าชันเข่าก็หนีบสะโพกแรงขึ้น เป็นห่วงอารมณ์อันชวนหลงใหลอย่างที่สุด จนส่วนอ่อนไหวต่อแรงสัมผัสของร่างข้างใต้ตื่นตัวขึ้น เรจิก็รนตัวลงไปครอบครองมันด้วยปาก ทั้งโลมไล้และดูดกลืน

"อา~~~...เรจิ..........ผมจะไปแล้ว........" ร่างเล็กรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน มือน้อยขยุ่มอย่างมีอารมณ์อยู่กับเรือนผมนุ่มของเรจิ

"ออกมาเลย..." เรจิเป่าลมแผ่วๆผ่านกลุ่มเส้นไหมส่วนล่าง กระตุ้นให้นาโอยะเสียวซ่านมากขึ้นและปลดปล่อยออกมาไวๆ

"มะ........ไม่ไหว.......อ๊ะ....." ร่างเล็กครางและพยายามกลั้นไว้อีกนิดไม่อยากให้ไวเกินไปกลัวเรจิไม่สนุก

ร่างสูงเห็นสีหน้าของนาโอยะที่กำลังพยายามกลั้น เขาจึงผละจากการกระทำนั้นชั่วครู่ ไปหยิบเอาหลอดเจลหล่อลื่นในลิ้นชักข้างเตียงมาบีบลงบนฝ่ามือจำนวนหนึ่งแล้วกลับเข้าที่ เขาสัมผัสส่วนนั้นของนาโอยะต่อพลางใช้เจลป้ายลงบนปากช่องทางแสนแคบและตามเข้าไปด้วยนิ้ว 3 นื้ว การสอดใส่นั้นทำให้นาโอยะบิดร่างเร่าๆก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาจนหอบโยน ไร้เรียวแรง และชุ่มโชก

"อา..........อือ...........เรจิ..........." นาโอยะหอบครือ

"จะเข้าล่ะนะ..." ร่างเล็กไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าในเชิงตอบตกลงก่อนที่จะเสหน้าไปเพราะไม่กล้าสู้สายตาร้อนแรงและทรงเสน่ห์หาของชายผู้เป็นที่รัก

ร่างสูงยกสะโพกของเบื้องหน้าขึ้น สอดนำเข้าไปทางด้านหลังด้วยนิ้วและใช้มันขยายทางนำส่วนแข็งขืนของเขาเข้าไปทีละน้อยๆจนมิด จึงค่อยถอนนิ้วออก

"ตาชั้นไปบ้างนะ....นาโอยะ" ร่างสูงกระชับสะโพกของเขากับนาโอยะให้แนบสนิทกันเข้า

"...อา.....ครับ.....ระ.....เรจิ......"

ร่างสูงเริ่มเข้าออกอย่างช้าๆแลเร่งขึ้น ดึงอารมณ์ของนาโอยะให้สูงขึ้นทีละน้อยๆ ร่างบางก็ขยุ่มผ้าปูเตียงจนยับและดึงมันจนหลุดออกมาจากใต้ฟูกนอน................ไม่นาน.....อารมณ์ของนาโอยะสูงจนเริ่มยั้งไม่อยู่ เขาเปล่งเสียงครางแต่ฟังไม่ได้ศัพท์และในบางช่วงก็พร่ำเรียกชื่อของเรจิ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อนั้นเรจิจึงลดระดับร่างของตนให้ลงทาบบนร่างของนาโอยะ ฝากรอยจูบไว้ที่ซอกคอขาว ร่างเล็กเองก็ไม่แพ้กัน เขาทั้งดูดซอกคอทั้งลูบไล้ ปัดปายและขีดข่วนไปบนหลังของร่างสูงหลายรอย .........แล้วช่วงสุดท้ายก็มาถึง การสอดใส่อย่างรุนแรง....ร้อน....และเร่งเร้า......การจูบที่พัวพัน....โหยหา.....การลูบไล้และการกอดรัดด้วยรักและปรารถนา.....ก็พาทั้งสองสู่สวรรค์

"นาโอยะ..........ชั้นจะใช้เครื่องมือล่ะนะ" เรจิถอนกายออกและสอดเครื่องมือนั่นเข้าไปแล้วกดปุ่มตามคู่มือ

"อุ๊ก!.........อ้า~~...เจ็บ......"

"เจ็บตรงไหน...นาโอยะ!.....บอกชั้นซิ...." ร่างสูงตกใจที่คนรักต้องเจ็บ

"ไม่......ไม่เป็นไรครับ.....นิดเดียวเอง.....เหมือนมดกัด" ร่างเล็กโบกมือหยอยๆ

"รู้มั้ย.....นายต้องอยู่อย่างนี้อีกตั้ง 6 ชั่วโมงแน่ะ" เรจิสงสารคนรักที่ต้องมีอะไรมาทำให้อึดอัดในช่องทางแสนแคบนั่นแถมร่างกายยังต้องเปลี่ยนไปอีก

"เรจิครับ............เช็ดตัวให้ผมหน่อยสิครับ" นาโอยะดึงให้เรจิสนใจเรื่องอื่น

"งั้นเดี๋ยวชั้นมานะ ร่างสูงเดินไปที่ห้องน้ำเตรียมน้ำอุ่นใส่อ่างแก้ว ยกออกมาไว้บนตู้ข้างเตียง เอ่อ.....ผ้าขนหนูผืนเล็กๆน่ะอยู่ที่ไหนเหรอ ?"

"อยู่ลิ้นชักบนเหนือชั้นในของเรจิน่ะครับ"

"อา.......เจอแล้ว"

ร่างสูงจุ่มมันลงในอ่างน้ำอุ่นแล้วเอาขึ้นมาบิดจนหมาดก่อนที่จากลากพามันให้ไปทั่วร่างกาย เขาเช็ดตัวร่างเล็กจนสะอาดทั่ว นาโอยะก็ให้ความร่วมมือนอนแผ่หราให้เช็ดแต่โดยดี ร่างเล็กไม่ขัดเขินเหมือนเมื่อก่อนแล้วซึ่งกว่าเรจิจะเช็ดตัวได้ ก็ต้องทำให้หมดแรงสนิทซะก่อน ไม่งั้นก็จะดื้อแถกไปทำเองในห้องน้ำ แต่จบสุดท้ายเรจิก็ต้องเข้าไปจัดการกับร่างอ่อนปวกเปียกนั่นอยู่ดี

"เอ้า นาโอยะ.....สะอาดแล้วนะ" ร่างสูงว่าผ้าเช็ดตัวลงในอ่าง เดินไปเอาชุดนอนมาให้

"ขอบคุณครับ ....เอ่อ....เรจิไปอาบน้ำเถอะครับ"

"...........อืม......." ร่างสูงตอบรับแล้วเดินถืออ่างน้ำนั่นเข้าไปด้วย ร่างเล็กมองตามร่างนั้นไปด้วยสายตาขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

"ขอบคุณครับ....เรจิซัง" ......คุณทำให้ความปรารถนาของผมเป็นจริงทุกอย่าง

นาโอยะใส่ชุดนอนในส่วนที่เป็นเสื้อจากนั้นก็ค่อยๆขยับตัวเข้าซุกใต้ผ้าห่มหนานุ่ม ขณะนี้...ด้านหลังของนาโอยะกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย แม้ว่าเจ้าตัวจะรู้สึกแค่เพียงความร้อนผ่าวๆ จังหวะการเต้นของชีพจรบริเวณนั้น และความอึดอัดของเครื่องมือที่สอดใส่อยู่ แต่จริงๆแล้วเขากำลังจะมี สิ่งนั้น เหมือนกับผู้หญิงจริงๆ ดูเหมือนว่าน้ำยาในเครื่องมือนั่นจะที่ให้เซลล์บริเวณที่สัมผัสกับส่วนปลายเกิดการกลายสภาพและหน้าที่ขึ้น

พักใหญ่ๆ เรจิก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาสวมกางกางตัวที่คู่กับเสื้อของนาโอยะนั่นแหละ ก่อนจะล้มตัวลงนอนกอดร่างเล็กไว้กับอกตลอดคืน

.......................................................
..................................
.............
....
..
.

นาโอยะตื่นขึ้นในตอนเช้าของอีกวัน ร่างของเขาก็อยู่ในอ้อมกอดของเรจิ ทว่า.......ที่ตรงนั้นของเขาไม่ได้มีเจ้าสิ่งนั้นและเจ้าเครื่องมือที่ว่านั้นเลย.........นี่เขาฝันไปหรอกเหรอเนี่ย........เหมือนจริงจัง........เอ๋?.......ทำไมทั้งเราทั้งเรจิซังถึงได้ใส่ชุดนอนเหมือนในฝันเปี้ยบเลยล่ะ..........หรือว่าเราจะละเมิอชวนเชิญ?............ไม่หรอก.......แค่คิดก็อายจะตายอยู่แล้ว...เรจิซังตื่นขึ้มาค่อยถามละกัน........นอนต่อดีกว่า เขายกแขนข้างหนึ่งขึ้นก่ายเรจิมั่ง

เรจิลืมตาขึ้นทันทีที่ร่างเล็กวางแขนลงบนเอวเขา แต่จริงๆแล้วเขาตื่นตั้งนานแล้วล่ะแค่อยากกอดนาโอยะนานๆเท่านั้นเองเลยไม่ยอมลุก

"อรุณสวัสดิ์......นอนคิดอะไรอยู่หรือนาโอยะ?" เสียงทุ้มนุ่มหูเอ่ยถามคนรัก ทำหน้าอย่างกับผิดหวังอะไรอย่างนั้น

"อะ.......อรุณสวัสดิ์ครับ...คุณอาโอเอะ" ร่างเล็กกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีหน้าตาตื่นๆ ร่างสูงก็ลุกขึ้นตามเช่นกัน
"ผมฝันน่ะครับ ร่างเล็กตอบ จริงสิครับ.....เมื่อคืนผมทำอะไรแปลกๆรึเปล่าครับ?...อย่าง.......ชวนเชิญ....อาโอเอะซัง..." ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ

"เอ่อ......ก็นิดๆ..........นายว่าจะใช้เครื่องมืออะไรซักอย่างนี่แหละ ที่จะทำให้มีลูกได้น่ะ"

เฮ่อ.....อายจัง ละเมอออกมาด้วยเหรอเนี่ย.... ร่างเล็กคิด

"นายอยากมีเด็กๆเหรอนาโอยะ ไม่มีไมได้หรือ?" ร่างสูงหน้ามุ่ย ก็เขาไม่ชอบเด็กนี่......

"ก็....คือ......ผมไม่อยากให้นามสกุล อาโอเอะ จบลงเท่านี้.........เพราะผม.........ถ้าไม่มีผม.....ซักคน.........อาโอเอะซังอาจมีความสุขมากกว่านี้ แล้วก็.....อาจแต่งงานและมีทายาทสืบทอดกิจการต่อแล้วก็ได้........"

"แล้วถ้าคนรักของฉันไม่ใช่เธอ.......คิดเหรอว่าฉันจะมีความสุขอย่างนี้น่ะ ?" ดวงตาคมวาวจับจ้องลงไปในดวงตาของลูกแมวน้อยราวกับอ่านใจ

"เธอกลัวหรือ.........ที่จะอยู่ด้วยกันอย่างนี้ มันไม่มั่นคงพอสำหรับเธอใช่มั้ย เธอ.....ไม่มีความสุขเลยรึไง ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น" นาโอยะปฏิเสธทันที ผมมีความสุขมากนะครับที่ได้อยู่กับอาโอเอะซัง แม้ว่าคุณจะยุ่งแค่ไหน....คุณก็ยังปลีกเวลาให้ผมเสมอ

"งั้นก็เลิกคิดมากได้แล้ว......เริ่มจาก......นายเลิกเรียกฉันว่าอาโอเอะซังซักที เมื่อคืนก็ให้ดูใบนั่นไปแล้วนี่"

"เอ๋?"

"ก็ใบทะเบียนนั่นไงเล่า......ช่างเหอะ.....นายคงเบลอๆอยู่มั้งเลยจำไม่ได้" ร่างเล็กนึกออกทันที แสดงว่าบางส่วนก็เป็นความจริงสินะ
"ชั้นรักเธอนะ....นาโอยะ เรจิเข้าโหมดจริงจัง ....รักมาก.....ไมว่าจะนานแค่ไหน.....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม......เธอจะเป็นที่ 1 ของฉัน เป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด และเป็นเจ้าหญิงที่น่ารักของเจ้าชายคนนี้ตลอดไป" เขายิ้มให้คนรักอย่างอ่อนโยนที่สุด

"เรจิ.......ซัง" ร่างเล็กพูดอะไรไม่ออก

"นาโอยะ...............ชั้นรู้สึกโชคดีและดีใจมากนะ ที่ได้นายมาเป็นคนรัก" อ้อมแขนแกร่งเข้าโอบรัดร่างทั้งสองแนบแน่น

"เรจิ........ซะ......ฮึก........" หยาดน้ำตาอุ่นๆจากร่างบางที่ไหลออกมาด้วยความยินดีหยดลงบนไหล่ของร่างสูง เรจิยันกายออกเล็กน้อย

"อย่าร้องไห้สินาโอยะ.....เจ้าเด็กขี้แย........เพราะงี้แหละถึงเกลียดเด็ก......." เขาเข้าจูบซับน้ำตาร่างเล็กและคลอเคลียอย่ข้างๆแก้มเนียน

"เรจิซังครับ ร่างบางกล่าวเสียงเบา ขอให้เรจิซัง.........ค่อยๆสัมผัสผม.....อย่างเมื่อคืน............."

"ได้สิ" ร่างสูงยิ้มกริ่ม จะบริการจนเปรมเลย............แต่ก่อนอื่น นายต้องสัญญาว่าจะเรียกฉันแค่เรจิพอ ตกลงไหม

"คะ........ครับ......เร.......เรจิ...." ใบหน้าสวยแดงก่ำขึ้นอีก

"ดีมาก........ลูกแมวน้อยของฉัน" แล้วนาโอยะก็ตกเป็นอาหารเช้าของเรจิอีกมื้อหนึ้งโดยดุษฎี

เรื่องราวของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีวันจบ ตามประสาคนที่มีความรักให้แก่กันอย่างเหลือล้นในบางครั้ง ภาพบางภาพระหว่างพวกเขาสองคนก็แทนความรู้สึกรักที่ยากอธิบายได้ทั้งหมด และอีกมากมายที่จะสือว่าพวกเขากำลังมีความสุขกันแค่ไหน............แล้วคุณล่ะ......เคยมอบความรักให้แก่ใครซักคนหรือยัง ?

************************************************************

อ่านจบแล้วกรุณาคอมเมนต์ด้วยนะครับ เราอยากรู้ความคิดเห็นของทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ : )