หนึ่งก้าว...เมื่อเดือนสิบ
posted on 03 Dec 2009 21:28 by arialnyaใบป.ตรีใบนี้แสนยิ่งใหญ่
ใครต่อใครก็อยากได้กันหนักหนา
ถึงวันรับฯจ่ายเท่าไหร่ก็ยังมา
ทั้งญาติโยมโหติกายันกิ๊กเรา
มีแต่ใช้จ่ายทั้งวันก็ยังทำ
ขอให้นำความสุขได้อย่างเขา
มีเงินน้อยรูปกรอบหลุยส์ก็ต้องเอา
เหมือนหาเหาใส่หัวตัวยอมตาย
คิดแต่ว่าชีวิตนี้มีครั้งเดียว
บางคนเที่ยวขอหยิบยืมเหล่าสหาย
มัวแต่ห่วงว่าไม่มีไม่วางวาย
เกรงจะขายหน้าคนอื่นว่าขาดแคลน
มีมากมายก็ใช่ว่าเป็นเรื่องดี
แต่ไม่มีก็เซ็งจิตสุดแสน
ลูกเป็นทุกข์พ่อแม่อาจเครียดแทน
แม้แต่แฟนก็ผินหลังไม่ฟังเลย
แม้นไม่มีใครสนใจก็อย่าเศร้า
ถึงไม่มีดอกไม้เราก็จงเฉย
อย่าคิดมากเอาบ้านอื่นมาเปรียบเปรย
หรือคิดเอ่ยสิ่งใดให้ตรอมใจ
คิดว่าเขาธุระมากจึงไม่ว่าง
อาจบอกทางหรือแผนที่ผิดตรงไหน
ไม่มีรถนั่งมาไม่เป็นไร
เด๋วได้งานทำเมื่อไหร่ค่อยยินดี(อีกที)
++++++++++++++++++++++++++++
อารมณ์กวีมันเจิดก็สักนิดส์นึง แหะๆ ก็คราวที่แล้วทิ้งท้ายไว้เรื่องงานรับปริญญานี่นา